De vier-paperregel: publiceer of krijg geen salaris
Source: https://delta.tudelft.nl/article/de-vier-paperregel-publiceer-of-krijg-geen-salaris Parent: https://delta.tudelft.nl/opinie
Column: Jenna Pfeifer
De vier-paperregel: publiceer of krijg geen salaris
De TU Delft heeft terecht hoge normen voor promovendi, vindt Jenna Pfeifer. Ze vindt wel dat je beter aan die normen kunt voldoen met één artikel waar je trots op bent dan met vier artikelen die je in haast hebt geschreven.
9:15
Share
LinkedIn Bluesky Email Kopieer link
(Photo: Sam Rentmeester)\
Voor zover ik weet, staat er nergens in het doctoraatsreglement van de TU Delft dat ‘vier papers als eerste auteur’ een harde eis is om te promoveren. Maar bijna elke promovendus die je vraagt wat hij nodig heeft om te promoveren, zul je tot vier horen tellen vanaf zijn meest recente publicatie. Het is een diepgeworteld onderdeel van de cultuur aan de TU Delft, dat velen van ons zich eigen maken, zelfs als supervisors het nooit expliciet zeggen.
Natuurlijk moeten we streven naar publicaties. Publicaties kunnen motiverend werken. Peer review kan je kritisch denkvermogen aanscherpen en je werk verbeteren (als het niet lui, gehaast of duidelijk door AI gegenereerd is). Maar door het aantal publicaties tot een drempel voor afstuderen te maken, ontstaat een systeem waarin het risico wordt gedragen door de persoon in de meest precaire positie: de promovendus.
Wat gebeurt er als je aan het einde van je contract de magische vier niet haalt?
Wat gebeurt er als je aan het einde van je contract de magische vier niet haalt? Meestal blijf je gewoon doorgaan met je promotieonderzoek. Soms zonder salaris. En wat gebeurt er met degenen die hun visum om in Nederland te blijven verliezen? Het is moeilijk om dit een bewuste keuze te noemen als het alternatief als een mislukking wordt beschouwd.
HR lijkt zich in ieder geval te realiseren dat bepaalde contractconstructies rond ‘gastvrijheid’ en verlengingen geen duurzame of juridisch comfortabele oplossing zijn. Maar zelfs als die worden gecorrigeerd, kan de druk nu juist toenemen als de cultuur nog steeds vier artikelen in een kortere tijd verwacht.
In een recent onderzoek naar welzijn binnen onze afdeling werden tijdsdruk en publicatiedoelen genoemd als belangrijke oorzaken van stress voor promovendi. Dit heeft echt niets te maken met individuele veerkracht. Het gaat om prikkels.
Dergelijke prikkels zijn vooral belangrijk wanneer dingen niet soepel verlopen. Wanneer een paper wordt afgewezen, herzie je deze, dien je hem opnieuw in en probeer je het nogmaals. Dat is wetenschap. Maar na de zevende afwijzing kan het proces aanvoelen als roulette. Niet per se omdat het onderzoek slecht is, maar omdat peer review traag en inconsistent is en soms wordt beïnvloed door trends en gatekeeping.
In gesprekken met vrienden die aan andere Nederlandse universiteiten promoveren, heb ik geleerd dat de verwachtingen niet overal hetzelfde zijn: minder artikelen, meer nadruk op onderwijs of open science-output. De TU Delft is terecht trots op haar hoge normen. Naar mijn mening kun je beter aan die normen voldoen met één artikel waar je trots op bent dan met vier artikelen die je haastig hebt geschreven.
Natuurlijk moeten er checks and balances zijn, je krijgt niet zomaar een doctoraat omdat je komt opdagen. Er is echter een verschil tussen academische strengheid en een onuitgesproken druk die iedereen ervaart en gewoon accepteert als ‘onderdeel van het doctoraat’. Het normaliseren van iets schadelijks maakt het niet acceptabel; het maakt het alleen maar moeilijker om het aan te vechten. Dit doet me denken aan hoe vrouwen soms wordt verteld dat intimidatie onvermijdelijk is, en dat de schuld wordt afgeschoven op het systeem. Ik heb geen oplossing om dit systeem te veranderen. Misschien kunnen we beginnen met transparantie: als we een publicatiequotum niet schriftelijk als vereiste stellen, waarom behandelen we het dan in de praktijk wel als zodanig?
Jenna Pfeifer is promovendus in de biomechanica en cognitieve robotica aan de faculteit Werktuigbouwkunde. Haar onderzoek richt zich op de effecten van technologie op eenzaamheid onder jongeren. Jenna schrijft om de wereld beter te begrijpen door te proberen twee perspectieven samen te voegen: het wetenschappelijke en het poëtische.
Columnist Jenna Pfeifer
Heb je een vraag of opmerking over dit artikel?
Lees meer
Een gat in de lucht
Taal als tovenarij
Kruispunt naar verbinding
Comments are closed.